Rozdział 7

Z dedykacją dla Patty i Maddy ;*

Jednak po chwili się od niego odrywam, a następnie mocno uderzem go w policzek. Zaczyna cicho syczeć.
-Za co?- pyta oszołomiony.
-Ty już dobrze wiesz za co- uderzam go mocno w klatkę piersiową, jednak to wcale go nie rusza.
-Myślałem, że chcesz. Każda laska o tym marzy-Mówi bardzo pewnie. W jednej chwili chcę go mieć blisko siebie,ale zaraz mam go ochotę zabić. Mam mieszane uczucia względem niego.
-Nie chcę. Zrozum, że nie jesteś pępkiem świata. Nie zawsze będzie tak jak chcesz-Mam nadzieję, że moje słowa dały mu trochę do myślenia, bo jest bardzo skupiony na mojej twarzy i widać, że mnie słuchał.
-Słuchaj mała. Taki już jestem. I nikt, ani nic mnie nie zmieni. Więc albo to zrozumiesz ,albo trzymaj się ode mnie z daleka-Mówi po wybudzeniu się z stransu. Kilka razy mrugam.
-W takim razie wolę się trzymać od ciebie z daleka-W moim głosie można teraz wyczuć smutek i lekki niepokój-Boję się ciebie- Dodaję cicho przestraszona. Jego oczy w kilka chwil zamgliły się. Patrzę  na niego z niepokojem.
-Mnie się boisz?! -Wybucha. W moich oczach zbierają się łzy. Bądź silna Castillo!
-Tak-Dukam
-Co ja takiego ci zrobiłem?!-Dalej krzyczy. Powoli się od niego oddalam. Ten jednak idzie cały czas na równi ze mną. Teraz już zaczynam płakać. Gdy widzi spływające łzy po moich policzkach jego oczy przybierają dawny odcień. Następnie mocno mnie do siebie przytula. Oszołomiona oddaję uścisk. Co z nim jest? On jest idealnie nie idealny.
-Przepraszam-Mówi cicho do mojego ucha. Przechodzą mnie przyjemne dreszcze.
-Spokojnie-Mówię w zagłębienie jego szyi. Ten mnie jeszcze mocniej przytula. Mimo, że zrobił mi wiele złego chcę mu pomóc. Jeszcze nie wiem jak, ale mu pomogę.


-Ale mamo, ta nauczycielka się na mnie uwzieła-Od pół godziny rozmawiam z nią i tłumaczę jej sytuację, która miała miejsce wczoraj.
-Jeszcze jeden taki wybryk, a wracasz do nas-Nie! Nie chce już z nimi mieszkać. Kocham ich, ale chwilami są nie do wytrzymania. Przyzwyczaiłam się do samotnego mieszkania.
-Ale mamo- Moją wypowiedź przerywa dzwonek do drzwi w moim apartamencie-Zadzwonię później, pa-Nie czekając na odpowiedź rodzicielki odkładam telefon od ucha. Kieruję się w stronę drzwi. Otwieram masywną konstrukcję. Fede i Zoe. Z jego przyjazdu się cieszę, ale z jej trochę mniej.
-Co tu robisz?- Zwracam się do Federico.
-Może najpierw, hej, dawno Cię nie widziałam. A ty odrazu się pytasz co tu robimy. Nie kochasz mnie już-Próbuje udać smutek. Aby trochę poprawić mu nastrój mocno się do niego przytulam. Po oderwaniu z lekką niechęcią witam się całusem w policzek z jego ''ukochaną''. Widać, że ani ja jej nie lubię ani ona mnie. Po przywitaniu zapraszam ich do środka.
-Co się stało tak ważnego, że przyjechaliście?- Chyba nie zaproszenia na ślub. Nie wytrzymałabym tego. Do końca życia widywać jej twarz.
-Właściwie to jutro wracamy, bo przyjechaliśmy przed wczoraj. My tylko na chwilkę i zaraz spadamy- Odrazu posmutniałam na jego słowa.
-Już?
-Niestety- Odpowiada Zoe. Jednak widzę, że nie jest za bardzo smutna. Nie wiem co mój przyjaciel w niej widzi.

Z ich chwilki wyszły trzy godziny. Miałam zamiar iść na zakupy, bo w mojej lodówce świeci już pustkami, jednak plany uległy zmianie. Najwyżej na kolację zamówie sobie pizze. Po tym gdy goście wyszli odrazu sięgnęłam po telefon, aby zamówić jedzenie, jednak znowu dzwonek do drzwi. Tym razem była to Rose.
-Hej. Pomyślałam, że może obejrzymy sobie jakiś film, pogadamy i zjemy coś dobrego- proponuje blondynka po wejściu. Ochoczo kiwam głową.
-Tylko jest mały problem-Przyjaciółka patrzy na mnie niezrozumiale-Nie zdążyłam zrobić zakupów, a mam pusto w lodówce. Więc może zamówimy pizze-Blake kiwa głową.
-To ty zamów pizzę, a ja pójdę do spożywczaka i kupię nam coś słodkiego-Ja jedynie przytakuje. Gdy blondynka wychodzi mam zamiar zadzwonić po włoskie danie, ale znowu dzwonek. Zaraz wyjdę z siebie i stanę obok!
-Czego?- Warczę nawet nie patrząc kto przyszedł. Tym razem Diego i Leon. Widzę, że mój przyjaciel trzyma w rękach alkohol, co oznacza, że przyszli na długą rozmowę.
-My tu spokojnie, a ty odrazu krzyczysz-Odzywa się Verdas. Spoglądam na niego. Wygląda jak zwykle nienagannie. Aż mam ochotę go schrupać.

Jest już trochę późno. Na początku  bałam się jak Rose zareaguje na ich widok. Na początku było ciężko, ale po kilku drinkach atmosfera się naprawiła. Co mnie najbardziej zdziwiło to to, że między moją przyjaciółką, a Diego zaczyna się coś dziać.
-Co powiecie na grę w butelkę?- Sepleni Dominguez.
-Jest nas tylko czwórka-Karce go.
-No i co z tego, dawaj-Po wielu namowach zgadzam się. Kręci Rose. Wypada na mnie.
-Pytanie-Nawet nie zdąża zadać mi podstawowego pytania, bo ją wyprzedzam.
-Jaki jest twój ideał faceta-Wiedziałam, że się mnie o to zapyta.
-Niegrzeczny, dobrze musi całować, szatyn, wysoki, dobrze zbudowany-Zaczynam wymieniać.
-Czyli mam szansę-Na słowa Diego zaczynamy się śmiać. Dobrze wiem, że mój przyjaciel lubi żartować. I nie mówi na serio.
Biorę butelkę do ręki i kręce. Verdas. Mam cię chłopczyku.
-Pytanie-Myślałam, że wybierze wyzwanie. Miałam już w głowie coś pięknego.
-Oceń swoje całowanie-Wszyscy przenoszą swój wzrok na mnie. Trochę się przez to pesze.
-Najlepiej na świecie-Odpowiada. Na jego słowa zaczynam się śmiać.
-Taa. Świetnie całujesz-Mówię z ironią.
-Masz coś do mojego całowania?Co ci się w nim nie podoba?- Oburza się. Rose i Diego zaczynają się śmiać.
-Za bardzo się ślinisz-Ciekawe co odpowie.
-Zaraz, zaraz. Skąd wiesz jak on się całuje? Czy o czymś nie wiem?- Wtrąca się do rozmowy przyjaciel.
-On się chciał do niej dobierać-Sepleni Blaik. Mamy ploblem.
-Co?! Zabije Cię-Diego rzuca się na niego z pięściami. Jakimś cudem mnie i Rose udaje się ich odciągnąć od siebie, bo by się pewnie jeszcze pozabijali.
-Bicie się w niczym nie pomoże-Teraz mi pomaga. Przyjaciółka.
-Wytłumacz mi, dlaczego chciałeś zrobić krzywdę Violi.
Szatyn przez chwilę milczy, jednak po chwili się odzywa.
-Żałuję tego. Gdybym mógł cofnąć czas to bym jej tego w życiu nie zrobił. Teraz gdy ją poznałem to zrozumiałem, że ona na to nie zasługuje-Z jego słów nie mogę nic wywnioskować. Niby żałuję, ale. No właśnie, zawsze jest jakieś ale.
-Proszę idźcie już. Porozmawiamy jutro-Mówię po chwli milczenia.
Gdy wszyscy wychodzą postanawiam iść do sypialni spać. Nie mam siły dzisiaj sprzątać.  za dużo wrażeń jak na jeden dzień.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Hej!
Mam nadzieję, że rozdział się wam spodobał.
Pamiętajcie, żeby komentować.
No następnego ;*