Przejdź do głównej zawartości

Prolog

To ten dzień. Dzisiaj wychodzę za mąż. To najszczęśliwszy dzień w moim życiu.
 Czego mogę chcieć więcej? Mam wspaniałego narzeczonego, który za godzinę będzie już moim mężem, kochanych rodziców, przyjaciół, więc czego chcieć więcej?
 Mam wszystko prawie czego potrzebuję. Jeszcze tylko dziecko i będę już w pełni szczęśliwa.
Odkąd pamiętam moim największym marzeniem było założenie rodziny. Wspólne wyjazdy, pikniki, oglądanie filmów, spacerowanie, wspólna rozmowa, która jest chyba najważniejsza. Jeszcze tylko moment i z dumą będę mogła nazywać się panią Verdas.
<<<<<<<<<<<<<<
Hej!
Witam was w prologu.
Postanowiłam zacząć nową historię, ponieważ na poprzednią nie mam już pomysłu:/
Mam nadzieję, że się wam spodoba.
Zapraszam was do komentowania i dalszego czytania :)
Piszcie komu zajmować miejsca.
Buziaczki ;*
MD <3

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 2

Wszystkim, którzy skomentowali poprzedni rozdział zajełam miejsce. Jednak mam prośbę,  abyście napisali czy chcecie je na stałe ;) Biegnę w stronę drzwi wejściowych do mojej nowej szkoły. Zaspałam. U mnie jest to możliwe. Tak samo jak to, że przyszłam dzisiaj do szkoły w koszulce do pępka. Wiem, że taki strój jest niestosowny do mojej szkoły, ale nie patrzyłam nawet dzisiaj w co się ubieram. Jak najszybciej szukam salę o właściwym numerze. Nie mogę jej znaleźć! W sumie co się dziwić, szkoła jest naprawę wielka. W końcu po około pięciu minutach biegu znajduję sale lekcyjną. Delikatnie pukam w już lekko zniszczoną konstrukcję. Szarpnięciem je otwieram. -Dzień dobry, przepraszam za spóźnienie- Mówię dosyć cicho patrząc na moje złoto białe super Stary. Po wypowiedzeniu tych słów chce iść do ławki, jednak uniemożliwia mi to głos młodej Pani od biologi. -Stój- syczy ilustrując mnie wzrokiem.- Taki strój do szkoły?- Znowu to samo. Ja cały czas milczę- Siadaj- Mówi z pogardą. Zawstydzo...
25 komentarzy
Czytaj więcej

Rozdział 3

Rozdział dedykuję Vicky i Babeczce Sówieczce :* Chwała Bogu, że dzisiaj sobota. Plan dnia jest bardzo prosty: jeść lody, płakać, oglądać tv, oraz jeszcze raz płakać. Nienawidzę go! Ja chciałam się tylko odegrać a on chciał mnie zgwałcić. Gdy tylko o tym pomyślę łzy same napływają mi do oczu. Moje przemyślenia przerywa uporczywie dzwoniący telefon. Niechętnie biorę mój telefon do ręki. Numer nieznany. Mimo niechęci odbieram. -Halo?- staram się, aby mój głos nie wyrażał ani grama smutku. -Violu- Gdy tylko słyszę ten głos przechodzą mnie ciarki. -Skąd masz mój numer?- sycze do słuchawki. -Mam swoje sposoby.- Dobrze, że go teraz nie widzę, bo pewnie bym się rozpłakała. -Nie chcę mi się z tobą rozmawiać.- Jak najszybciej odkładam telefon od ucha a następnie z impetem rzucam go o moją różową poduszkę. Zniknij Verdas z mojego życia! Nienawidzę Cię! Po raz kolejny zaczynam płakać. To cud, że w moich oczach jest jeszcze jaka kolwiek ilość łez. Nie no znowu?! Nawet nie patrząc na wyświetl...
25 komentarzy
Czytaj więcej